Het punt van winst

Ik rij voor mijn plezier. Het is geen moeten en mijn leven hangt er niet vanaf. Daarom kan ik ook het plezier van mijn paardje bovenaan zetten. Ik heb wel doelen die ik wil bereiken. Er is dan ook iets dat mij naar de wedstrijden drijft. De drang om beoordeeld te worden, de zoektocht naar erkenning, gepaard met de uitdaging of het op dat moment suprême ook lukt. En voor het plezier natuurlijk. Natuurlijk vergeet ik dat wel eens op het moment suprême.

Ondanks al mijn positieve gedachten en toespraken gericht aan mezelf, ben ik vaak toch zenuwachtig op een wedstrijddag. Ik weet dan niet meer of ik honger heb of dat mijn maag protesteerde tegen mijn onuitgenodigde zenuwen. Verplicht kauw ik halfslachtig op een boterham terwijl ik mijn spullen in de auto leg. Heb ik alles wel? Ben ik niets vergeten, wat zou het vreselijk zijn om iets te vergeten. Alsof mijn leven ervan afhangt.

De onderkant van mijn broekspijpen zijn nat. Ik heb die ochtend mijn paardje gewassen. Lekker in het zonnetje terwijl hij op een plukje hooi kauwt, masseer ik zijn staart in de shampoo. Mijn paard is wit waar hij wit moet zijn, behalve zijn sokken. Op zijn sokken zit altijd een remspoor van mest. Een paard moet blijven poepen tenslotte en de mijne doet dat op de trailer. Het is een vaste prik, zodra hij op de trailer staat gaat zijn zorgvuldig ingepakte staart omhoog en deponeert hij zijn mest via de stang, langs zijn billen en druipend door zijn sokken. Het is natuurlijk de spanning. Hij voelt ook dat het geen gewone dag is. Soms lukt het me niet te  vergeten om een schep klaar te zetten en dan vang ik de mestballen voordat ze hun spoor achterlaten op mijn witgewassen paardje.

We zijn vrijwel altijd te vroeg op locatie. Dus begint het feest van besluitloosheid en wachten. Het is een kunst om het ultieme moment kiezen om te beginnen met opzadelen. Hoe lang wil ik inrijden? (Niet te lang en niet te kort.) Hoeveel mensen starten er voor mij? (Was ik maar als eerste dan heb ik het achter de rug). Mijn hemel, ik moet als eerste! (Oh Grote Oneerlijkheid van het Universum, waarom moet ik altijd als eerste?)

Mijn paardje Blizz, however, lijkt te genieten. Het is een kleine pony met een grote aantrekkingskracht. Hij wordt geaaid en bewonderd en ondergaat dat met halfgesloten ogen. Vanuit de inrij bak kijk ik naar de andere ruiters. Ze rijden alsof er niets aan de hand is, met plezier en souplesse zonder ook maar een moment onzekerheid te laten zien. Respect. Ik herinner mezelf eraan te glimlachen. Ik heb altijd zo een uitgestreken smoel als ik geconcentreerd ben. Een gladgestreken wit laken is prima op je bed, maar geen gezicht op het hoofd van een ruiter. Ik glimlach geforceerd. De kracht van een glimlach is fenomenaal. Ik geloof mezelf bijna en de grijns wordt een echte lach. Ik neem me voor om ook in de proef te lachen. Terwijl we de andere ruiters me passeren wensen ze me succes. De sfeer is fijn en het ergste van de zenuwen is eraf. Ik mag de bak in, ik mag rijden. Ik mag.

Mijn naam wordt omgeroepen. Mijn naam is lastig en het omroepen gaat nooit vlekkeloos. Dat brengt de eerste glimlach op mijn gezicht. Ik leef mee met de omroepster. Sommige namen van mensen en paarden zijn echte tongbrekers. En ook de omroepers hebben hun onzekerheden. Ik mag rijden. Ik knik naar de jury en mijn proef begint, eindelijk!

wedstrijdspanningIk mag: rijden, doen, in het moment, mijn aandacht heen en weer laten springen tussen mijn lijf, Blizz zijn lijf, onze gezamenlijke focus, het proefje. Soms weet ik zeker dat ik vergeten ben waar ik heen moet. Geen tijd om erover te denken, gewoon doen, rijden. Ik ben me bewust van de kleine foutjes, de momenten waar ik even een detail vergeet. Ik weet dat we niet perfect zijn. Ik laat me niet afleiden door wat er mis is gegaan maar pak elke nieuw gedeelte van de proef als een nieuwe kans op perfectie. Ik geniet en ja, ik glimlach! En dan groet ik af. We zijn klaar, ik ben tevreden. Het is voorbij. Ik haal diep adem, er plots van bewust dat ik mijn adem inhield, en ik beloon trots mijn paard.

Terug in de inrij bak proberen mensen mij te ontfutselen hoe het ging. Ik weet het niet. Het ging wel goed. Maar niet perfect en ik weet niet hoe anderen hebben gereden. Twijfel slaat toe. Hoe ging het eigenlijk?

Opnieuw wachten. Dit keer op de punten. Ik stap Blizz aan de hand uit, buiten, in het zonnetje en de ietwat frisse wind die precies de kiertjes in mijn showshirt weet te vinden. Daarna deel ik een boterham met mijn held op sokken bij de trailer. Hij staat kalm en ietwat trots te wachten tot ik klaar ben met afzadelen. Hij loopt zelf de trailer in en begint plukken hooi uit het net te trekken. Zijn blik lijkt vol zelfvertrouwen te zeggen: Waar maakte je je druk over? We got this!

Ruiters die later starten dan ik lopen zenuwachtig over het terrein. Sommige foeteren op hun ouders of grooms die murw en bepakt met poetstassen en fleecedekens achter hen aan sjokken. Zij moeten nog, mogen nog.

Ik heb fijn gereden besef ik. Maar de momenten na het rijden zijn eigenlijk het mooiste.
Ik loop de hele dag met een glimlach om mijn lippen. Ik mocht rijden en ben voldaan. Het punt van winst is behaald. Een dag samen zijn met mijn paard. En wat er ook op ons pad komt, we gaan samen verder. We got this!

Foto’s zijn gemaakt door Cor van Beek

Signe-Sanne Oortgijsen

Signe-Sanne Oortgijsen

Samen met de kleine karaktervolle Blizz op ontdekkingstocht. Ik geef lezingen, clinics, workshops: “omdat je beseft dat kennis van paarden bijdraagt aan een blij paard, waardoor je geniet van samen werken aan een inspirerend partnerschap.” Blizz en ik blinken niet uit in een enkel ding, maar zijn echte allrounders. Western, (vrijheids)dressuur, natural horsemanship en optredens.
Signe-Sanne Oortgijsen

Latest posts by Signe-Sanne Oortgijsen (see all)

Over Signe-Sanne Oortgijsen

Samen met de kleine karaktervolle Blizz op ontdekkingstocht. Ik geef lezingen, clinics, workshops: “omdat je beseft dat kennis van paarden bijdraagt aan een blij paard, waardoor je geniet van samen werken aan een inspirerend partnerschap.” Blizz en ik blinken niet uit in een enkel ding, maar zijn echte allrounders. Western, (vrijheids)dressuur, natural horsemanship en optredens.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *