Blizz, signe-sanne oortgijsen

Niets om aan te trekken

Ik sta voor mijn zadelkast. Blizz, mijn trouwe ponyman, staat buiten gepoetst en wel te wachten. In mijn kast zitten verschillende zwepen en een stick, touwhalster, leadrope, een westernzadel, een barebackpad en een stoffige longeersingel. Er hangen twee hoofdstellen met verschillende bitten en een neckrope aan de deur. Je zou aan de inhoud van de kast niet zien dat ik maar één paard heb. En thuis heb ik nog een kast met meer hoofdstellen en wat showtuig en een dressuurzadel. Meer dan genoeg keuze dus om mijn paard mee ‘aan te kleden’.

Ik laat de outfit meestal afhangen van wat ik die dag wil gaan doen met mijn paard. Terwijl ik zo voor mijn zadelkast sta probeer ik te bedenken wat ik vandaag wil doen. Rij technisch werken? Onder zadel of aan de hand? Aan de lijn met touwhalster of juist freestyle? Hoe ligt de bak erbij of rijden we in het weiland, buitenrit? Ik probeer op mijn gevoel af te gaan. Wat vind Blizz eigenlijk fijn? Hoe goed ik mijn paard ook ken, sommige dingen kan ik gewoon niet peilen. En dit is er één van die dingen.. wat vind Blizz fijn tuig? Wat heeft hij eigenlijk nodig van mij vandaag?

Ineens realiseer ik me dat het best kan zijn dat hij daar gewoon geen mening over heeft. Dat het hem niets uitmaakt. Net als mijn moeder met moederdag. Ik vroeg haar steeds: “Waar wil je heen, wat wil je doen?” En er kwam maar geen duidelijk antwoord. Het bleek dat het haar niet uitmaakte wat we gingen doen, als we maar samen waren en genoten. (We zijn uiteindelijk uit eten geweest bij een sushi restaurant en hebben heerlijk gegeten en gepraat.)

Ik doe mijn kastdeur dicht en loop naar buiten waar Blizz nog steeds staat te wachten. Ik doe zijn halster af en geef hem een kus op zijn neus. Samen lopen we naar de bak. Ik geef hem het teken dat hij vrij is om te doen wat hij wil. Hij kijkt wat rond, op zoek naar andere paarden. En ik kijk met hem mee. Dan vindt hij een fijn plekje om te liggen. Als hij klaar is met rollen kom ik even bij hem zitten. Hij gaat languit gestrekt. Ik aai hem over zijn hoofd en rug en buik. Kriebel hem wat in zijn oksels. Hij zucht een paar keer diep. Ik voel de wind en hoor de vogels, zijn warme lijf tegen mij aan terwijl het zand koud aanvoelt.

Het is niet duidelijk wie van ons het besluit neemt om op te staan, maar het gebeurt gewoon. Ik voel ineens de wens om op zijn rug te zitten en pak een stoel. De lenigheid om vanaf de grond op mijn paardje te hupsen heb ik niet. Maar zo kan het ook. Hij wijkt naar de stoel toe. Dat heeft hij geleerd, maar het betekent voor mij ook dat hij het prima vindt dat ik op zijn rug klim. Als ik been geef stapt hij voorwaarts richting uitgang. En hij blijft rondjes draaien bij de uitgang. Dus ik doe het draadje open. Ik weet waar hij heen wil. Hij gaat naar stal. Ik blijf op zijn rug zitten. Ik weet dat hij heel bewust door de deuren loopt dus mijn knieën zijn veilig. Door ons gezamenlijk kleine formaat passen we ook gewoon onder de meeste doorgangen door. Het voelt goed en veilig en vertrouwt. En ik weet dat die woorden heel belangrijk zijn voor een paard. Comfort, in omgeving en in materiaal.

blizz, signe-sanne oortgijsenDe volgende dag pak ik mijn lievelingszweepje, het barebackpad en zijn hoofdstel met mosquero. Gewoon omdat ík daar zin in heb. Ik wil vandaag rijden en trainen en kies het materiaal waar ik me vandaag comfortabel mee voel. Tijdens het rijden probeer ik in te schatten waar hij moeite mee heeft en wat goed voelt. En we wisselen af tussen uitdaging in het stuk waar het niet goed voelt en terug naar dat fijne gevoel van gewoon samen zijn van de dag ervoor.

Ik sta voor mijn zadelkast en berg alles op waar het hoort. Ik hou van mijn mooie spullen. Ze helpen mij communiceren met mijn paard. Soms wil ik ze gebruiken, soms niet. Het stelt mij gerust dat mij paard niet minder comfortabel is als ik een zweep in mijn hand heb. Of en hoofdstel, halster, zadel, longeersingel. Het enige ‘materiaal’ dat hij meteen herkent en waar hij zijn oren voor spitst, is zijn voerbak.

Signe-Sanne Oortgijsen

Signe-Sanne Oortgijsen

Samen met de kleine karaktervolle Blizz op ontdekkingstocht. Ik geef lezingen, clinics, workshops: “omdat je beseft dat kennis van paarden bijdraagt aan een blij paard, waardoor je geniet van samen werken aan een inspirerend partnerschap.” Blizz en ik blinken niet uit in een enkel ding, maar zijn echte allrounders. Western, (vrijheids)dressuur, natural horsemanship en optredens.
Signe-Sanne Oortgijsen

Latest posts by Signe-Sanne Oortgijsen (see all)

Over Signe-Sanne Oortgijsen

Samen met de kleine karaktervolle Blizz op ontdekkingstocht. Ik geef lezingen, clinics, workshops: “omdat je beseft dat kennis van paarden bijdraagt aan een blij paard, waardoor je geniet van samen werken aan een inspirerend partnerschap.” Blizz en ik blinken niet uit in een enkel ding, maar zijn echte allrounders. Western, (vrijheids)dressuur, natural horsemanship en optredens.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *