signe-sanne oortgijsen, blizz

Samen

Het is weekend en het is mooi weer. Ik heb maar een paar taken op mijn to do lijstje en de afspraken die ik had, zijn afgezegd. Het is een rustig dagje en ik kan uitgebreid de tijd nemen voor mijn zen-moment met Blizz. Terwijl ik over het pad loop naar de wei, het halster zwierend in mijn hand, bedenk ik wat ik wil gaan doen. Ik heb wat last van mijn rug, dus liever iets met zadel dan met barebackpad. En ik heb niet de focus voor een stevige training. Ik besluit om de kür voor de wedstrijd door te lopen. Die moet ik uit mijn hoofd kennen dus best handig om alles even achter elkaar door te nemen.

Ik wordt opgemerkt door de paarden, ook mijn eigen paard kijkt toe hoe ik zijn kant op kom. Hij komt me tegemoet wandelen en wacht op me bij het draadje. Ik doe zijn halster nog even niet om, hoe ver loopt hij met me mee zonder? Het voelt heerlijk om samen als eenheid door het gras te lopen, de dauwdruppels glinsteren, hij grijpt wat happen gras terwijl we samen er een weg door banen. En dan stoppen we bij het tweede stroomdraadje. En daar verlies ik hem. Verloren van het gras dat lonkt. Hij wandelt bij me weg, al grazend. Een luchtig drafje als ik te dichtbij kom. Geduldig blijf ik hem volgen. Tot ik hem mag aanraken en zo maken we weer contact met elkaar. Ik doe nu wel het halster om en we lopen naar de poetsplaats waar zijn voerbak staat.

Hij smakt al als hij de bak ziet, maar ik vraag hem te wachten. Halster af, een paar pasjes achterwaarts en even wachten. Op mijn teken mag hij zijn neus in de bak steken en genieten van zijn brok.

Ik poets en zadel hem terwijl hij eet en als we klaar zijn rijdt ik hem naar de bak. Losjes en ongedwongen begin ik de kür te doorlopen. Het gaat me om de route die ik ga rijden en niet om de perfectie van de oefeningen. Hij verrast me door sommige oefeningen toch heel keurig te doen. Andere stukken gaan stroperig en hij schudt zijn hoofd en briest. Na de eerste doorloop stappen we even. Ik ben tevreden.

De tweede doorloop doe ik op muziek. En dan merk ik tijdens het galopstuk dat de koek ineens op is. Ik stop. Het is warm en ik heb mijn jas al uitgedaan. Blizz daarentegen is druk bezig zijn winterjas aan te doen. Hij kweekt langzaamaan zijn wintervacht en heeft het warm. Ik doe zijn hoofdstel af en rij zo nog wat rondjes met hem door de bak. We maken weer connectie. Samen. Waarom weet ik niet, maar ook zijn zadel moet af besluit mijn gevoel. En zo rij ik zonder zadel en hoofdstel de bak uit. We stappen de weg af, een ontspannen drafje zelfs. Buiten, vrij, met niets. Heerlijk en een beetje spannend, want ‘wat als’ spookt door mijn hoofd. Ik haal mijn gedachten weer naar het hier en nu, de wind, de warme nazomer zon, zijn vacht onder mijn vingers nog een beetje nat van zweet.

Het zijn niet de dagen die ik me herinner, het zijn de momenten. In de wei loop ik met Blizz naar de weidepomp. Ik pomp en hij drinkt, samen. En dan laat ik hem achter in de paardenkudde. Ik loop terug naar mijn auto, het halster zwierend in mijn hand.

Signe-Sanne Oortgijsen

Signe-Sanne Oortgijsen

Samen met de kleine karaktervolle Blizz op ontdekkingstocht. Ik geef lezingen, clinics, workshops: “omdat je beseft dat kennis van paarden bijdraagt aan een blij paard, waardoor je geniet van samen werken aan een inspirerend partnerschap.” Blizz en ik blinken niet uit in een enkel ding, maar zijn echte allrounders. Western, (vrijheids)dressuur, natural horsemanship en optredens.
Signe-Sanne Oortgijsen

Latest posts by Signe-Sanne Oortgijsen (see all)

Over Signe-Sanne Oortgijsen

Samen met de kleine karaktervolle Blizz op ontdekkingstocht. Ik geef lezingen, clinics, workshops: “omdat je beseft dat kennis van paarden bijdraagt aan een blij paard, waardoor je geniet van samen werken aan een inspirerend partnerschap.” Blizz en ik blinken niet uit in een enkel ding, maar zijn echte allrounders. Western, (vrijheids)dressuur, natural horsemanship en optredens.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *