Ik herken heel wat zaken die ik zag bij mijn ex manege pony. Hij heeft heel zijn leve lang op een manege gestaan, maar had wel het gelukt in groep 24/7 buiten te staan. Echter liet de verzorging het weten en toen ik hem overkocht was hij zwaar verwaarloosd. Ik kocht hen met twee, maar heb helaas na enkele maanden de andere pony al moeten laten inslapen. Hij had zich volledig in zichzelf gekeerd en toonte ook veel pijnsignialen. De andere pony is gaandeweg in de drie jaar die ik hem heb gehad echt opengebloeid. Ik ben zo dankbaar om dit te kunnen doen voor hem. Het was niet altijd gemakkelijk maar het was een enorme leerschool. Iedereen kende hem vroeger als de koppige, bijterige, tegendraadse pony die soms echt brusk was. Echter heb ik zijn ware aard mogen herondekken en ik kan je zeggen: hij is geen van deze, wel vastberaden en heel duidelijk. Maar hij heeft gewoon ook groot gelijk om zijn grenzen aan te geven. Ietd waar vroeger nooit naar geluisterd werd. Het eerste half jaar hier heeft hij gewoon paard mogen zijn. Gaandeweg zijn we voorzichtig met hem dingen beginnen te doen zonder veel verwachtingen, vooral kijkende naar wat hij aan kan en leuk vind. Mits begeleiding heb ik zelf 2 verzorgers voor hem gevonden en leerde hij weer zacht te zijn, hebben we aan dr basis gewerkt, is hij veel mee gaan wandelen, ook op snackwandelingetjes en leerde hij ook in vrijheid iets samen te kunnen doen. De snuffelmat vond hij ook geweldig. Een workshop clickertraining en speurwerk stonden nog op het programma maar helaas heb ik hem moeten laten inslapen omwille van een tumor. We waren samen een team. Ook de verzorgers. Ik had niet verwacht dat hij ook voor de jongere kinderen zo een belangrijkz rol zou spelen. Ook zij kijken nu anders naar paarden en ook naar maneges. lichamelijk was de pony zo hard veranderd, hij was terug de gespierde krachtpatser van hoe ik hem als kind herinner. Ik hoop vanharte dat er meer onderzoek gedaan wordt en dat deze aandoening meer herkend wordt…